حکایت دخترای شهری حکایت این ضرب المثل پارسیه که میفرماید : افتابه لگن هفت دست ، شام و ناهار هیچی ! ، اما بر عکس اونها دخترای روستایی ، ماشاء ا… بزنم به تخته از هر انگشتشون یه هنر میریزه و اصلا هم ادعای این دخترهای پر روی شهری رو ندارن ، خداییش شما خانم ، بله شما ، چرا این طرف اون طرف رو نگاه میکنی با خود شما هستم  که الان داری وبلاگ وزین و زیبای پسرجهنمی رو میخونی ، صبح ساعت چند از خواب بیدار میشی ؟ وقتی که بیدار میشی چیکار میکنی ؟ ، آشپزیتون که چه عرض کنم والا افتضاحه ! اگر خانم والده نباشن که جمع و جور کنن خراب کاری شما رو در آشپزخانه که فاجعه ی انسانی رخ میده … لنگ ظهر که از خواب پا میشی ، کار مفیدی هم که توی خونه انجام نمیدی یه تیکه ظرف میخوای بشوری یا یه گردگیری کنی تازه اون هم اتاق خودت رو تمام اهل خونه میفهمن که داری کار میکنی !  ، یه لیسانس پرورش گل قالی از دانشگاه آزاد اسلامی واحد بوق آباد آعلی میخوای بگیری عالم و آدم فهمیدن که دختر کبری خانم داره لیسانس میگیره تازه بگذریم از اینکه یه ترم در میون مشروط میشی ! ، تلفن همراه و پیامک بازی هم که به جای خود ! سلام سوسن جون میایی بریم بستنی بخوریم و … ، به لطف این گواهینامه های 50 تومنی هم که همه یه گواهینامه توی کیفشون گذاشتن و یقه ی بابای بدبخت رو چسبیدن که ماشین میخوان و پدر بدبخت توی دلش روزی صد بار دعا میکنه که کی اون مرتیکه ی لندهور با اسب بالدار از راه میرسه و دست این دختر رو میگیره و شرش رو از سر اون کم میکنه … تا یه چیزی هم بهشون میگی فوری داد و هوار و وامصیبتا به راه میندازن که آی ملت ببینید که حقوق زنان داره پایمال میشه و مردسالاریه و تبعیض جنسی و … دخترم یه نصیحت پدرانه میکنم اون هم اینکه گول این شعارهای فمینستی رو نخور ، بچسب به زندگیت که خربزه آبه !